Ölen Kuşlara Yazık

Bu fotoğraf eski blog sitemin iletişim sayfasında vardı. Kuşlar benim için her zaman iletişimin simgesi olmuştur. İletişim konusunda önemli unsur sağladıkları için, mevcut dünyada da onlara benzer yapılar kullanıyoruz. “Hücresel” dediğimiz yapı her ne kadar bal peteği deseni ve arılarla ilişkili olsa da, bir zamanlar ayaklarına bağladığımız ve uzaklara yolladığımız o kuşlar iletişimin sembolüydü.

Her neyse çok uzatmadan içimde teker teker ölen kuşlardan bahsetmek istiyorum. İletişimin teker teker yok olduğu, havada bir şeyleri anlatırken çifteyle vuran insanlar nedeniyle iletişim kapılarımı tek tek durduruyor, yere düşen ve ölen kuşlarımı da ellerimle tutup bez çantama koyuyorum. Sonuçta ormanda bir yerlerde onlarında mezarları olması, onlarında hakkı. İçimdeki her bir şey gibi, iletişim isteğimde her geçen gün ölüyor. Her geçen gün hayata bakışım biraz daha kararıyor. İnsanlara olan öfkem biraz daha artıyor. Hayvanlara olan sevgim ve bağlılığım biraz daha artıyor.

Dün gece psikolojik bunalımdan mütevellit uyku arasında halüsinasyon gördüm. Uyanıklığa geçerken olmalı. Çok korktum ve sanırım bir avaz koparttım. Kimse bu tarz şeyleri sormayacağı ve hatta okumayacağı için buraya yazıp içimi dökmek daha hoş olsa gerek. En azından duvara anlattığım bir günlüğüm var (HA HA!). Kadın 65 yaşlarında kısa saçlı ve soluk benizli. Suratını ve bana eğilişini gördüm. Elimi savurdum (bu tarz bir durumu yazın daha sessiz ve soğukkanlı yaşamıştım). Hırsız olduğundan şüphelenmiştim bir önceki sefer gibi.

Gördüğüm bu ruh buhranlarının nedeni de ölen iletişim kuşlarım inanın bana. Her geçen gün üst üste binen anlaşmazlıklar ve insanların iletişimsiz halleri, beni bu duruma itiyor. Varsın itebildiği kadar itsin. Bir gün elbet bende son bir avuç kalan “güvercin çetemle umut takibi”nde olacağım.

Burayı bir gazete olarak kullanmak çok mutlu etti beni. Kendi işimizde kullandığımız yer sağlayıcımız da tutarak node sayımızdan yiyorum ama devede kulak kalır… Tek endişem bu olsa keşke… Nice âtıl kapasitelere!